Diersporen herkennen maakt wandelen in de Dordogne nóg leuker. Je krijgt bij aankomst een plattegrond van het gebied waarop staat waar je sporen van verschillende dieren kunt vinden. Op de foto hierboven zie je bijvoorbeeld een hertenspoor, gemaakt op de oever van het Lac de Veronne.
Wanneer je eenmaal weet waar je op moet letten, zie je overal tekenen van dieren die hier in het wild leven. Je ontdekt wie er ’s nachts rond je tent heeft gescharreld en welke dieren het pad kruisten waar je net liep.
Tijdens onze wandelingen vinden we regelmatig sporen van wilde dieren: pootafdrukken, vraatsporen, veren, keutels, kleine holletjes of looppaadjes. De scherpe neuzen van onze honden Borre en Bloos helpen daar vaak bij.
Het is altijd bijzonder om dasputjes te vinden — en een klein feestje als je ook de dassenburcht ontdekt.
Of poep van een wild zwijn (en dan plotseling tussen de jonge zwijntjes staan). Of wanneer je veren van bijvoorbeeld een koereiger op de grond ziet liggen, om te kijken of hij ten prooi viel aan een roofvogel of een vos (spoiler: hun plukmethode is verschillend). En soms kruisen we per ongeluk het pad van een ree of een marter…
Voor onze gasten hebben we informatie klaar liggen, plus een kaartje van het gebied waar sporen te vinden zijn van bijvoorbeeld:
- Das
- Vos
- Ree, damhert, edelhert
- Wild zwijn
- Wezel, hermelijn
- IJsvogel
- Hop
- Wielewaal
- Boomklever
- Aalscholver, koereiger
- Specht
- Roofvogels en uilen
- Hagedis (reptiel)
- Hazelworm (hagedis zonder pootjes)
- Slangen (alleen de adder is giftig)
- Salamander (amfibie)
- Kreeftjes, vissen, kikkers
- Vlinders en libellen
Soms in de vroegte, tussen de pony’s en paarden, zien we reeën voorbijschuiven, héél soms een wild zwijn in de verte, of een hermelijn. In de avondzon zag ik eens een vos het paardenweiland doorkruisen. En tijdens een nachtelijk wandelingetje kwam een das me tegemoet.
Maar één van de ontroerendste momenten was in de winter, terwijl het zachtjes begon te sneeuwen. Ik stond tussen de paarden, zodat de vijf hertjes verderop me niet in de gaten hadden. Toen de sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelden, begonnen ze vrolijke bokkesprongen te maken en uitbundig met elkaar te spelen.
En soms maakt de natuur het een tikkeltje spannend, maar vooral heel bijzonder. Zo liepen we laatst langs de bosrand toen er ineens iets kleins tussen onze voeten bewoog… en nog iets… en nog iets. Tot onze verbazing stonden we midden tussen een paar jonge everzwijntjes die in de voorjaarszon lagen te soezen. Ze waren zó klein en gestreept dat we even stil bleven staan om te kijken. Hun moeder schoot uit de struiken weg — niet om te dreigen, maar als afleidingtactiek. Onze honden kwamen gelukkig terug toen we ze riepen, waardoor alles kalm bleef. Pas later realiseerde ik me echt hoe bijzonder het was: zo dichtbij die kleintjes kunnen zien, en tegelijk merken hoe het volwassen zwijn gewoon afstand zoekt. Een onverwacht natuurmoment dat je bijblijft.
Maar niet alleen zoogdieren verdienen onze aandacht, aantrekkelijk ook is de flora hier op het terrein waar op hun beurt beeldschone vlinders op afkomen
